Moja żydowska Warszawa

Mesiwta (jid.; hebr. Metiwta) – największa i uważana za główną jeszywa warszawska, założona w 1915 (według innej wersji – dopiero w 1919) przez rabina M. Kaszera, pod patronatem Abrachama Mordechaja Altera, cadyka z Góry Kalwarii. Przyjmowała adeptów powyżej 13. roku życia. Byli oni podzieleni na klasy i przechodzili za tydzień testy sprawdzające. Nowością – w porównaniu z innymi tego typu uczelniami – był pięcioletni program nauczania; znajdowały się w nim zajęcia z Tory, osiemnastu traktatów Talmudu, żydowskiego prawa religijnego oraz – co także było istotnym novum – w niewielkim stopniu przekazywano wiedzę świecką (w tym nauczano j. polskiego). Ten ostatni element programu – być może – został wprowadzony pod naciskiem władz; oddziaływanie modelu gimnazjum świeckiego również było w tym wypadku czytelne. Nauka przedmiotów świeckich zajmowała tylko kilka godzin tygodniowo. Mesiwta miała przeszło 400 studentów. Od 1937 wydawała własny periodyk „HaLapid” (hebr., „Kaganek”). Uczelnia prowadziła nielegalną działalność także w getcie podczas II wojny światowej. Liczbę studentów w tym czasie ocenia się na ok. 100 osób.