Moja żydowska Warszawa

Kalisz Ita (1903 Maciejowice, Polska - 1994 Izrael) – córka cadyka Mendla Kalisza, działaczka syjonistyczna. Wydana za mąż za młodego talmudystę (wspominała: „ojciec chciał mnie w ten sposób uchronić przez zejściem na złą drogę; nie wiedział, że ja już dawno na tę drogę wkroczyłam; kiedy w naszym warszawskim mieszkaniu przy ul. Dzielnej 14 znalazł książki w języku polskim, spalił je”), po śmierci ojca w 1919 porzuciła męża i małą córeczkę. Zamieszkała w Warszawie, gdzie pracowała w biurze amerykańskiej organizacji HIAS (Hebrajskie Stowarzyszenie Pomocy Imigrantom). Mieszkanie zajmowane przez Itę i jej dwie siostry stało się schronieniem dla dziewcząt i chłopców, którzy wywodząc się ze znakomitych rodzin chasydzkich, porzucili dawny styl życia, żeby rozpocząć karierę świecką. W 1923 porwała swoją córkę z kieleckiego domu teściów i uciekła z nią do Berlina (warszawski sąd rabinacki ostatecznie przyznał Icie prawo do opieki nad dzieckiem). W Berlinie nadal pracowała dla HIAS-u, a także studiowała literaturę niemiecką i radiologię. W 1933, po zwycięstwie wyborczym hitlerowców, przeniosła się do Paryża, skąd jeszcze w tym samym roku wyjechała do Palestyny. W latach 1935 - 1948 pracowała dla Agencji Żydowskiej, a po uzyskaniu przez Izrael niepodległości była, do odejścia na emeryturę w 1967, urzędnikiem państwowym. Pisywała m.in. do hebrajskojęzycznej gazety „Dawar”.