Moja żydowska Warszawa

Lewin Gerszon ([1867?] 1869 Lublin – 1939) – lekarz, publicysta, piszący w językach jidysz i hebrajskim.; syn lubelskiego kantora. Studia medyczne ukończył w Warszawie (1895). Związany był z kręgiem I.L. Pereca. Uczestniczył w badaniach nad sytuacją ekonomiczną Żydów w Kongresówce, kierowanych przez J.B. Blocha. Pisywał artykuły do żydowskich czasopism („Hajnt”, „HaCefira” i „HaCofe”) oraz do polskich („Krytyka Lekarska”). Wiele uwagi poświęcał propagowaniu żydowskiej kultury ludowej wśród zasymilowanej inteligencji żydowskiej. Od 1895 stale mieszkał w Warszawie. Pracował w Szpitalu Starozakonnych na Czystem, pełniąc tam funkcję ordynatora. Jeko lekarz brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej; ponownie został zmobilizowany w 1914; jako ochotnik zgłosił się do tworzonego później wojska polskiego, uzyskując stopień majora. Był czynny w kierownictwie wielu stowarzyszeń, w tym Jidisze Kultur Gezelszaft oraz TOZ-u (był jego przewodniczącym aż do śmierci). Należał do grona założycieli towarzystwa przeciwgruźliczego Brijus. Wydal kilka książek wspomnieniowych, dotyczących własnych przeżyć (w tym wojennych jako lekarza), m.in. Dos buch fun majn lebn (jid., Księga mojego życia, 1937), i życia literackiego (Pereca i Szolema Alejchema).