Moja żydowska Warszawa

Dinesohn (Dinezon, Dynezon) Jakub (1856 Nowe Zagory k. Kowna – 1919 Warszawa) – prozaik, publicysta, działacz oświatowy. Otrzymał tradycyjne wykształcenie religijne. Pod wpływem haskali podjął pracę literacką, pisząc korespondencje i opowiadania dla prasy hebrajskiej („HaMelic”, „HaMagid”, „HaSzachar”). Związany był z Wilnem i kręgiem ludzi ludzi pióra, skupionych wokół I.M. Dicka. Pragnienie niesienia oświecenia „w lud” skłoniło go do pisania w języku jidysz. Jego pierwsza powieść Ba-awon awot (hebr., Z grzechu ojców; tragedia dziewczyny tracącej życie z powodu „fanatyzmu” rodziny) została skonfiskowana przez cenzurę. Duży sukces odniosła jego następna powieść Der szwarce jungermanczik (jid., Czarny młodzieniec, 1885). Dinesohn przeniósł się do Warszawy (1885), gdzie zaprzyjaźnił się z I.L. Perecem. Opublikował kilka dalszych powieści, utrzymywanych – podobnie jak poprzednio – w stylu sentymentalnym, w których z czasem do głosu zaczął dochodzić nurt realistyczny. Ich głównym walorem było to, że docierały i oddziaływały na uczuciowość szerokiego kręgu odbiorców. Przełożył też na język jidysz część Die jüdische Volksgeschichte H. Graetza. W okresie I wojny światowej poświęcił się pracy oświatowej, m.in. zakładał sierocińce, szkoły.